เพื่อนที่ดีที่สุด

ว่าจะไม่คุยเรื่องเมืองไทยซักพักนึงแล้วเชียว
แต่มันอดไม่ได้เมื่อเพื่อนมันส่งเมลล์มาว่า
"คิดถึงมรึง"
พวกมันคงไม่รู้หรอกว่าที่พวกมันคิดถึงผมนั้น
อาจจะน้อยกว่าที่ผมคิดถึงพวกมันก็ได้
ถ้าพวกมันแยกกันอยู่เหมือนอย่างที่ผม
อยู่คนเดียวตอนนี้ ผมว่ามันคงคิดถึงผมมากกว่านี้แน่

.

.
(นี่ไม่ได้บ่นให้ฟังนะคับ...แค่อยากเล่าความรู้สึก
ดีๆที่มีให้กับเพื่อนๆให้เพื่อนๆฟัง) ^_^
จะว่าไปแล้วพวกเราสนิทกันมาก สนิทกันมานาน
ตั้งแต่ ม.ต้น ผมไม่ก้าพูดว่าพวกเรา
เป็นกุ่มแก๊งที่ใหญ่ที่สุดใน รร.
แต่คิดว่าไม่มีแก๊งไหนเหนียวแน่นสู้แก๊งเราได้แน่คับ

.

(เพื่อน...มันไม่เคยเอาเปียบผม ?)

ถึงขนาดว่าก่อนจบ ม.ต้น พวกเราต่างรู้กันว่า
จะต้องถูกจับแยกห้องด้วยผลการสอบขึ้นชั้น ม.4
แต่นั่นคงเป็นการปะมาทพวกเราเกินไปคับ
เราใช้คัมภีร์ยุทธที่เรียกกันว่า
"ติวกันจังหลังเลิกเรียน" คับ

.

.
และตัวช่วยกิตติมศักดิ์(พิมพ์ผิดแน่ตู)

ของพวกเราคือ บรรดา พ่อ-แม่ ผู้ปกคอง
ที่ต้องจัดหาเสบียงให้
จากการหมุนเวียนไปแต่ละบ้านในทุกๆเย็น
ในการนี้เองคับที่ผมได้ใจ ปา-กับแม่ มาเพียบเลย
(แต่ผมยังไม่อยากเล่าตอนนี้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น
จนทำให้ผมต้องลี้ภัยมาอยุ่ที่นี่... ซึ่งมันไม่มีใคผิดหรอกคับ)

.
55555 มันคุ้มจิงๆคับ
พวกเราส่วนใหญ่ได้กับมาอยู่ห้องเดียวกันอีกคั้ง
แม้จะสูญเสียไพร่พลไปบ้างก็เหอะ
........................................

.

.
มาถึงตอนนี้ เล่ามาตั้งนานผมยังทำใจไม่ได้เลยคับ
กับเรื่องของ"พี่เสือ" .....!!! มันตายแล้วคับ
สุนัขโรงเรียนที่พวกเรานับถือมันเป็นรุ่นพี่คนหนึ่ง

ส่วนรูปที่เห็น(ข้างบน)ไม่ใช่พี่เสือตัวจิงคับ

ผมแค่หาภาพที่คล้ายพี่เสือที่สุดมาแปะไว้

นั่นเพราะเราไม่มีโอกาสได้ถ่ายรูปพี่เสือเก็บไว้

...น่าเสียดาย...

แต่หน้าตาพี่เสือเป็นยังไง มันเป็นภาพที่ผมไม่เคยลืมคับ

.

(นี่น้องแมว)

เรายอมรับให้มันเป็นรุ่นพี่
เพาะตอนเราเข้า ม.1 พี่เสือก็อยู่ในรร.แล้ว
และยิ่งยอมรับเข้าไปใหญ่เมื่อ...
เวลาเรียน บ่อยคั้งที่พี่เสือแอบเข้าห้องเรียนมา
หมอบนอนใต้โต๊ะปะจำผม

.

(นี่น้องหมา)

เวลากิน พี่เสือมักนั่งตรงโต๊ะว่างในโรงอาหาร
เหมือนกับรอพวกเราไปนั่งแล้วเจียดเศษเนื้อให้มัน
(จิงๆแล้วพูด"มัน"กับรุ่นพี่เป็นตัวอย่างไม่ดีนะคับ
อย่าเอาอย่าง ^_^)

.

(น้องแมวปากจู๋ ^_^ )

เวลาเชียร์ (ไม่ว่าจะรับน้อง กีฬาสี ฯลฯ) พี่เสือจะ
หอนเป็นจังหวะรับกับเสียงเชียร์/เสียงเพง
(อันนี้ถ้าไม่แสนรู้ก็คงเป็นเรื่องของความถี่เสียง
ไปทำให้มันรำคาญหละ)

(เอ... เราว่านายไม่มีศิลปะในการจูบเอาซะเลย !)

.
แม้กะทั่ง เวลานอน (พักกางวัน) ผมไม่รู้ซักนิดว่า
พี่เสือมานอนบนหัวผมตั้งแต่เมื่อไหร่ (ล้อเล่น)
หมายถึงผมฟุปตงม้านั่งหินอ่อน ตื่นมาปะจันหน้าอย่างจัง
กับพี่เสือที่ตกใจตื่นเพาะเสียงกริ่งเข้าห้องเรียนเหมือนกัน

.

(แล้ว..อันนี้แสดงฟามรักกันแบบไหนเนี่ยะ...! )

มีอยู่ครั้ง ตอนผมเรียนวิชาพละ
วิ่งมากำลังจะกะโดดสูงให้เลยไม้ bar(คงนึกออกนะคับ)
ไม่รู้พี่เสือพุ่งมาจากไหน มันงับทันทีที่กางเกง
นอกจากจะทำให้ตัวผมไถไปกับ bar เต็มๆแล้ว
ยังทำให้ผมอับอายขายขี้หน้ากับเสียงหัวเราะ
ของครูและเพื่อนๆด้วยคับ ....แง่มๆ

.
ส่วนสาเหตุการตาย.....
เจ้าหน้าที่ได้ชันสูตพลิกศพแล้วพบว่า
พี่เสือถูกไฟดูดจากไฟฟ้ารั่วข้างตึกเรียนคับ
และพี่เสือได้ตายในหน้าที่แล้ว
คงจะเป็นเด็กนักเรียนซักคนหนึ่งที่เคราะห์ร้าย
ถ้าไม่ใช่พี่เสือ !

.

(ฉานก็ทำได้)

ดังนั้น blog นี้ผมขอเป็นส่วนหนึ่งในการไว้อาลัย
ให้กับพี่เสือ และผมว่าพี่เสือเค้ารับรู้คับ
เพาะผมเชิญเพื่อนหมาแมวน่ารักๆ มาในงานศพพี่เสือ
เพียบเลย ^_^ !

.

.
ถึงแม้ว่าผมไม่เคยเชื่อในศาสตร์ของเรื่องพวกนี้
แต่ผมก็อยากพบพี่เสืออีกคั้งในรูปแบบที่สามารถ
โต้ตอบพูดคุยกันได้

.

(แม้ว่าเราจะต่างเผ่าพันธ์กัน)

(แต่เราก็เป็นเพื่อนกัน)

และ...พี่เสือ....มัน.....
เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดคนหนึ่งของผมคับ...