ยำ ยำ

ในที่สุดผมก็ได้มันมาแล้ว ^_^ ดีใจจัง

ตอนนี้ทางบริษัทเขาตอบรับว่าให้ผม create งานได้

ตาม concept ที่เขาวางไว้

ส่วนภาพคราวที่แล้วมีใช้ไม่ได้อยู่ภาพเดียวครับ

แต่ก็ไม่ใช่ว่าใช้ไม่ได้ซะทีเดียว

เขาให้เอากลับมา revise ใหม่

ตอนนี้ก็ได้มาก่อน 50 ดอล

ไว้เสร็จงานใหม่แล้วจะให้อีก

------------------------------------

วันนี้ผมไม่มีเรียนครับ .... อิอิ แอบอิจฉาเหรอ ?

เดี๋ยวเขียนเสร็จ ผมต้องไปซักผ้าละหละ

(...ดูมันทำเหมือนเป็นเรื่องใหญ่มาก...)

โตมาเท่านี้ผมไม่เคยซักผ้าเองมาก่อน

นอกจากถุงเท้ากับกางเกงใน

แต่ตอนนี้ผมใช้เครื่องซักผ้าเป็นละ

หลังจากทำมันพังเมื่อวันก่อน --> over load

จริงๆแล้วผมก็จะรีดเองอยู่หรอกนะ

ถ้าไม่กลัวทำชุดไหม้เดือดร้อนต้องซื้อใหม่ซะก่อน

พี่(พี่เลี้ยง)เขาเลยช่วยจัดการให้ ^_^

------------------------------

เมื่อวานผมไปนั่งทำการบ้านที่สวนสาธารณะเหมือนเดิม

แต่มีข้อที่ทำไม่ได้ เลยแอบมองดูคนรอบๆ

ซักพักในเวลาเดียวกับที่ผมมองออกไปที่ถนน

เกิดมีมอเตอร์ไซด์ล้มข้างทางครับ

ไม่ได้ชนกันแต่ล้มเอง

เป็นวัยรุ่น 2 คน

จุดนี้เองมันพาให้ผมคิดเลยเถิดฟุ้งซ่านไปไกลเลย

ก่อนหน้านี้ผมก็เคยทำมอไซค์ล้มเหมือนกัน

ตอนนั้นกำลังหัด

(จะขึ้น ม.5 ละยังขี่ไม่เป็นอีก...เหวย)

เพื่อนมันหัดให้ ทั้งยังเสี่ยงตายซ้อนไปด้วยกัน

ผมเห็นแล้วว่ามีหลุมอยู่ข้างหน้าแต่ไม่ได้หลบมัน!

ขณะที่มันล้มเพื่อนที่ซ้อนมันสอดมือมาบังตัวผมไว้

ไม่ให้โดนหินแหลมๆข้างทาง

ส่วนมือมันก็เจ็บเลือดสาดเลย (เวอร์ไปนิด)

แต่ผมแค่ถลอกนิดหน่อยเอง

ผมซาบซึ้งมันมากเลย มันว่า...

ดีใจที่มีโอกาสช่วยผมบ้าง

ตอนเรียน ร.ด. อยู่ผมเคยขอรับโทษแทนมันนั่นเอง

เพราะผมสังเกตว่าวันนั้นมันป่วยแต่ไม่กล้าบอกครูฝึก

ผมเองไม่รู้จักมันซักนิด รู้แต่มันเรียนสายศิลป์

ห้องไหนไม่รุ

มาถึงตอนนี้ความคิดผมไปถึงห้องสายศิลป์อีกละ

ผมรู้สึกดีกับเพื่อนผู้หญิงคนนึง...

เราสนิทกันตั้งแต่เล็กๆ เพราะบ้านเราใกล้กัน

จริงๆแล้วเขาเป็นพี่ผม 1 ปี เรียกนำเขาว่าพี่...มาตลอด

แต่ตอนประถมเขาโดนแม่เขาซึ่งเป็นครูสอนเขาเอง

จับให้เรียนซ้ำชั้น

เราเลยอยู่ระดับเดียวกันตั้งแต่นั้นมา

และมาสนิทกันอีกทีตอน ม.4 ซึ่งเขาย้ายมาเรียนที่เดียวกับผม

และตอนนี้ผมก็ไม่ได้เรียกนำว่าพี่อีกต่อไปแล้ว...

--------------------------------------------

เมื่อเวลาเปลี่ยน...อะไรๆ มันก็เปลี่ยน

------------------------------------------

เขาเป็นคนที่น่าสงสารมากครับ

นอกจากจะถูกแม่ตำหนิแล้ว

ยังถูกเพื่อนๆที่ ร.ร. ล้อเป็นประจำ

ทุกครั้งที่ทำโจทย์ไม่ได้

เมื่อวานนี้ผมเป็นอะไรไม่รู้ครับ

คิดฟุ้งซ่านถึงคนนั้นคนนี้อยู่ได้

สุดท้ายไปๆมาๆผมนึกถึงอาม่าได้ยังไงนะ?

เมื่อเร็วๆนี้ก่อนจากท่านมา

มีสิ่งไม่ดีเกิดขึ้น !

มันคือโรคไขมันอุดตันเส้นเลือด

ซึ่งเสี่ยงต่อการเป็นอัมพาต

ผมไม่อยากจะนึกเลยว่าอาม่าจะเป็นอะไรไป

ตอนที่ผมไม่ได้อยู่ด้วย

เพราะตอนเล็กๆผมอยู่กับอาม่าตลอด

ป้ากับแม่ไม่ค่อยมีเวลาดูแล

(เอ...หรือเบื่อผมก็ไม่รู้ ^_^ ...ล้อเล่นพวกท่านยุ่งจิงๆ)

มาถึงตอนนี้แล้วผมก็คงยังเอาชนะความเหงาไม่ได้จริงๆนั่นแหละ..